Tag Archives: natuurwezens

Gesprek met Sint-Janskruid

Sinds we in Hertsberge zijn komen wonen zo’n zeven jaar geleden, heb ik Sint-Janskruid in mijn moestuin staan. In het begin was het één braaf, klein plantje, maar met de jaren is gebleken dat het kruid zich bijzonder thuis voelt in onze tuin, en elk jaar duiken meer en meer zaailingen op in alle hoeken en kanten van mijn moestuin.

Da’s super handig, want normaal moesten we vroeger gaan ‘jagen’ op Sint-Janskruid in het wild wanneer we er olie mee wilden maken, maar nu hoef ik daarvoor alleen nog maar de tuin in te gaan. Maar dit jaar zijn er zoveel planten dat ik er bijna niet meer naast kan kijken, daarom dacht ik dat het misschien tijd werd om eens met het wezen van het Sint-Janskruid te praten. read more

Een kwestie van beslissen: “Ik doe er wat mee!”

Verslag van de “Terugkomdag Telepathie & Intuïtieve Ontwikkeling”

Voor deze terugkomdag verzamelden we eind augustus met ongeveer 15 mensen bij Dorothea in Izegem, waar in het voorjaar al een cursus doorgegaan was. Om de namiddag te starten mocht iedereen een eenvoudig papieren kaartje trekken dat ik meegebracht had, met daarop telkens een zinnetje ter inspiratie. Meteen bij het trekken schoten enkele mensen in de lach omdat het voor hen persoonlijk zo toepasselijk was, maar hoe en waarom liet ik nog even in het midden.

Ik stelde voor om een rondje te doen om met elkaar te delen: wanneer heb jij de cursus gevolgd, waarom, en hoe is het je achteraf vergaan? De aanwezige ‘beginnelingen’ van het voorjaar hadden nog niet veel avonturen te vertellen, ze waren vooral nog onzeker en wisten niet goed waar ze de telepathie nu precies allemaal voor konden gebruiken. Dan waren er ook enkele mensen die de cursus lang geleden gevolgd hadden, er goede resultaten van gehaald hadden maar toen waren ze de telepathie wat uit het oog verloren en wilden met deze namiddag graag het stof weer wegblazen. Sommigen zeiden dat het leven te druk was en er geen tijd was voor telepathie. En ten slotte waren er ook enkele dappere doorgewinterden, mensen die de telepathie quasi dagelijks waren gaan gebruiken en er nu helemaal vol van zijn. Zij hadden het meest ervaring en hadden dan ook het meest te vertellen, over gesprekken met ongeboren (klein)kinderen, met huisdieren, over problemen en innerlijke antwoorden, over geholpen vrienden en vriendinnen, over mentale weerstand die overwonnen moest worden en steeds een blij gevoel achteraf.

Ook ik deelde enkele ervaringen die ik had sinds het begin van mijn telepathie in 2003 – over hoe het vijf jaar duurde voordat ik de telepathie niet meer zo eng vond om te doen (dat was geruststellend nieuws voor de onzekere beginnelingen?!), hoe ik steeds minder “toetsenbord” nodig had en hoe ik de telepathie voor steeds meer zaken begon te gebruiken, hoe de vele telepathie mijn intuïtie versterkt had en ik vaak gewoon weet wat ik moet doen op veel momenten, hoe je leven in een stroom van vertrouwen komt door dat alles, en meer van dat.

Na de pauze haalde ik een groot karton uit om op te schrijven, en ik vroeg aan iedereen om op te sommen waar ze de telepathie tot nu toe al ooit voor gebruikt hadden. Er kwamen een aantal goede antwoorden, en ik schreef ze allemaal op:

  • Communicatie met dieren (huisdieren, of dieren in je omgeving)
  • Communicatie met planten en bomen
  • Communicatie met kinderen (ongeboren kinderen, peuters, kleuters), hen inspraak geven in hun leven en in de beslissingen die met hen te maken hebben
  • Praktische keuzes maken (vb: welke vakman zal ik inhuren?)
  • Spreken met mensen in coma of met dementie
  • Spreken met je partner (met toestemming natuurlijk!)
  • Helpen van vrienden, kennissen, familie of cliënten
  • Raad vragen aan je Innerlijke Meester, God
  • Gesprek met een Maria-beeld
  • Raad vragen aan de ziel voor je werk of stage
  • De kleine kinderen een nieuwjaarsbrief laten schrijven aan oma/opa
  • Spreken met mineralen
  • read more

    Moestuinkriebels (2) en gesprek met een plantenwezen

    Ik heb een aantal drukke en mooie maanden achter de rug, er ligt een spannende tijd voor de boeg met veel werk in het vizier, en tussendoor kan ik telkens als het warm is een uurtje of twee heerlijk ontspannen/ontsnappen naar de moestuin en de zaailingen. Het is prachtig om de moestuin met het mooie weer eindelijk goed te zien aanpakken en groeien. Als je’t mij vraagt, is het moes een echte meerwaarde voor de charme van onze tuin.

    Het oogsten begon vorige maand met ajuinpijpjes, sla, radijzen, spinazie en kruiden uit de kruiden-potten-tuin (voornamelijk voor thee). Deze week zijn daar ook snijbiet, pak choy, andijvie en kleine aardappeltjes bijgekomen (de arme aardappelplanten zijn van armoede in de zandgrond verlept nog voor ze konden beginnen bloeien!). Binnenkort komt de rest op gang, ik zie het al helemaal zitten… Mmmmm!
    Als je op de foto’s hieronder rondmuist, kan je zien wat er allemaal in mijn moestuintje te vinden is.

    Boontjes, spinazie, venkel, echinacea

    Sla, andijvie, warmoes, wortels

    De kruidenhoek met potten – munt, peterselie, melisse, basilicum, tomaten, pijpajuinen, tijm, rozemarijn

    Jonge pompoenplanten

    Nog jongere mini-meloenplanten (die het later heel goed zullen doen trouwens, heerlijk!)

    Aardappelen

    Voor de gelegenheid van deze blog heb ik me vandaag met de laptop bij mijn geliefde moestuin neergezet om een gesprek aan te gaan met wezens die betrokken zijn bij het reilen en zeilen van groenten en planten.

    Dag Moestuin, tot wie kan ik mij het beste richten voor een interessant gesprek?

    – Ik wil je wel te woord staan.

    Wie ben je?

    – Ik ben een wezen dat ervoor zorgt dat planten groeien zoals het hoort.

    Ben je een groot wezen met veel verantwoordelijkheid of is je werk eerder kleinschalig en plaatselijk?

    – Ik ben behoorlijk groot en tegelijk ook kleinschalig omdat mijn verantwoordelijkheid ligt bij kleine planten waar ook de groenten onder vallen, maar mijn domein reikt over een heel stuk van West-Vlaanderen.

    Is er hier in West-Vlaanderen dan een ander wezen dat voor de moestuintjes zorgt dan in Oost-Vlaanderen?

    – Ja zeker.

    Werk je samen met andere wezens?

    – Ja natuurlijk; alle natuurwezens werken altijd voor alles samen; dat is een van de eigenschappen van de natuur, dat alles met alles samenhangt. Water, aarde, lucht, warmte, opbouw groei en afbraak, insecten planten en nog veel meer, het heeft allemaal met elkaar te maken. Omdat onze verantwoordelijkheden dat noodzaken werken wij dus met vele wezens samen. read more

    Loch Ness

    Op het einde van ons weekendje, net voor we zouden terugrijden naar het stedelijke zuiden van Schotland om weer naar huis te vertrekken, kwamen we nog langs Loch Ness. Overal waren er winkeltjes met toeristische hebbedingetjes met waterdraken erop en slogans als “we love Nessie” en zo. ‘Nessie’, dat is hoe het Monster van Loch Ness genoemd wordt. De relatief recente legende van ‘het Monster’ ontstond in 1933 maar gaat terug tot de 7e eeuw, met een verhaal over een heilige die een groot kwaadaardig beest in de rivier Ness verjaagt door het slaan van een kruisteken. Nessie heeft vandaag de dag veel fans. Wie wil kan op het meer zelfs een boottochtje maken in de hoop een glimp op te vangen van het schuwe wezen. De Schotten zelf vinden het een leuke legende en verlangen niet zozeer een sluitend bewijs voor het bestaan van Nessie…

    Het meer van Loch Ness, dat zeer groot en diep is en troebel water heeft door het hoge turfgehalte

    We stopten langs het meer met zicht op het kasteel en ik maakte contact met het Grote Waterwezen van het meer Loch Ness, om te vragen wat hij ons eventueel wou vertellen. Het was een grapjas, hij stelde zich meteen voor:

    – “Ik ben het monster van Loch Ness.” Daarna lachte hij smakelijk en mijn vinger typte “Haha.” Sarah en ik lachten mee. Daarna ging hij verder:

    – “Ik ben het wezen dat in het Loch woont, maar niet Nessie.
    Ik kijk naar de mensen die hier komen met een zekere neerbuigendheid als naar mieren op een hoop.
    Ik ben groot en mijn Loch is diep en omvangrijk. Mijn macht strekt zich uit tot overal van waar mijn water komt. Ik heb geen last van de mensen. Ik overzie het hele gebied hier. Vele wezens werken onder mij. Ik begeleid hen en ik zorg voor hen.
    Ik heb een goed hart en ik gebruik mijn macht steeds ten goede van al wat leeft. Ik zeg dat ik neerbuigend neerkijk op de mensen, maar ik doe ze geen kwaad en ik wens ze ook geen kwaad toe. Ik vind het alleen een beetje grappig hoe ze hier zo samentroepen in de zomer en gillen als er nevel is of iets dergelijks. Er schuilt in het loch geen Nessie. Ik ken hier elk hoekje en elke kant. Ik weet hoe diep ik ben. Ik ben het Loch. Ik weet van waar elke druppel water komt. Ik hou van het water en ik hou van de bergen. Ik ben groot en oud en ik kom niet makkelijk in opschudding door wereldse dingen.” read more

    Gesprek met een elfje

    Glen Affric is een prachtig natuurpark, volgens velen zelfs het mooiste van Schotland. De naam “Affric” betekent niet “Afrikaans” maar is Gaelic voor “heel gevlekt/gespikkeld”. Het domein is goed uitgerust met gevarieerde paden van verschillende lengte. Geregeld wandel je langs een bord met interessante natuurweetjes. Een groot deel van het park bestaat uit bos, een restant van het oerbos dat oorspronkelijk bijna heel Schotland bedekte. De bomen zijn de inheemse ‘Schotse den’ (Caledonian Pine), een heel specifieke soort naaldboom met vaak kronkelige takken en een dikke bast die roodachtig is rond de jonge takken. De bomen kunnen heel groot en oud worden en zijn ronduit majestueus. Het bos is nu maar 1% meer van wat het vroeger was in Schotland, maar de organisatie ‘Trees for Life’ probeert het waar mogelijk in zijn natuurlijke staat te herstellen en te onderhouden.

    Sarah en ik hadden het gele pad gekozen dat langs de waterval liep en dan verder het heuvelachtige bos in. Op een bepaald moment ging het pad steil omhoog, tot we opeens bovenaan stonden met een spectaculair zicht op een klein meertje dat later ‘Coire Loch’ bleek te heten. Bij ons op de heuvel stond een werkelijk reusachtige den. We gingen eronder zitten op een dikke afgekraakte tak. De verleiding was groot om een gesprek te beginnen met wezens uit de plaatselijke omgeving.

    Zijn er hier elfjes?

    – “Ja. Er zijn elfjes bij elke grote boom.”

    Wat doen jullie dan?

    – “Wij zorgen voor de samenwerking tussen boom en omgeving. Bomen zijn erg belangrijk.”

    Wil je nog iets zeggen?

    – “Elfjes zijn ook te vinden bij kleine waterpartijen. Zij zijn dan ook wel nimf genoemd. Soms zijn er ook elfjes bij grote stenen rotsen. Maar ze heten dan anders, maar ze zijn ook elfjes.”

    Willen de elfjes iets zeggen tegen de mensen?

    – “Misschien.”

    Hm. Heel erg toeschietelijk en spraakzaam waren de elfjes hier blijkbaar niet. Maar we gaven niet op en vroegen: “Is er één elfje misschien dat wil spreken? Wie wil iets zeggen?”

    – “Ik wil wel. Ik ben het elfje van het meertje beneden en ik sta nu bij jullie boven. Net voor je. Ik ben klein normaal, maar ik kan me ook groter maken, ongeveer tot mensenmaat. Zoals een kind van 10. Ik kan ook zo klein zijn als een grote libel. Ik ben mooi en ik lijk op een bloem. Mijn kleur is zoals de vleugels van de libel en als de zon schijnt ben ik het gelukkigst omdat de zon mijn meertje mooi maakt.” read more

    Het moswezen

    Terwijl we op de helling met de boom aan het spreken waren, was mijn zus verwonderd over de kleurigheid en verscheidenheid van de begroeiing onder ons. Allerlei plantjes, vooral vele soorten mos, groeiden door elkaar en maakten de grond “mooi en speciaal en zacht”. Toen het gesprek met de boom voorbij was, vroeg ze dus of we konden spreken met het wezen dat verantwoordelijk is voor al het mos. En dat kon:

    – “Ik ben het moswezen. Ik leef in het mos, door het mos. Ik ben het mos, zonder dat ik mos ben.
    Ik ben een wezen dat zorgt voor diversiteit en gevuldheid. Ik hou er niet van dat plekken leeg blijven. Ik probeer zoveel mogelijk alle plekken te vullen met één of andere soort mos of plant of allebei.
    Ik zie alles in functie van mijn mos. Sommige stenen probeer ik te veroveren, jaar na jaar na jaar.
    Ik leef op het ritme van het mos. Ik heb veel tijd en ik heb nog meer geduld. Ik heb ook veel vreugde en ik heb veel levenskracht.” read more

    De wezens van de stille oever

    Nadat het Grote Waterwezen met ons gesproken had en gezegd had dat we ‘de oeverwezens’ konden aanspreken, deden we dat dus (met dank aan Sarah voor de inventieve vragen).

    Willen de oeverwezens wat zeggen?

    – “Omdat het waterwezen zei dat wij zouden spreken, zullen wij spreken. Wij zijn de wezens van de stille oever en daar zijn we geboren, op de oever. Op een dag kwamen we er en op een dag gaan we weer. Ik spreek hier over individuen, niet over wij als volk. Wij als volk zijn hier al ongeveer zeer lang en dat zal ook ongeveer zo blijven.
    We zullen nu het woord laten aan één van ons, die zijn huis heeft dichtbij waar jullie nu zitten, namelijk recht achter jullie onder de kleine bomen.” read more

    Wezens uit Schotland aan het woord

    Eind april ging ik met mijn oudste zus Sarah een weekendje naar Schotland, in combinatie met haar werk. We hadden allebei zin in veel natuur en geen toeristen, dus we reden zo ver naar het noorden als mogelijk was voor een tweedaagse. Na drie of vier uur rijden kwamen we bij “Glen Cannich”, een dal dat lang geleden uitgesleten was door een gletsjer en nu natuurreservaat geworden is. Er kronkelt 1 supersmal asfalt-weggetje door het dal, net naast de rivier die rustig midden de heuvels stroomt. Na 20 minuten de weg gevolgd te hebben, stappen we uit en bewonderen we het klaterende water. Het geheel ziet er beslist sprookjesachtig uit. Ik neem mijn geplastificeerd toetsenbordje, mijn zus neemt pen en notitieschrift en samen zoeken we een droge plek om te zitten.

    Aan de deva van de Glen: wie woont er hier allemaal en wie zouden we aan het woord laten, en hoe zit het in elkaar?

    – “Ik ben moeilijk te beschrijven als Deva, maar eerder ‘het waterwezen’. Ik heb hier de hoogste positie. Dat komt door het ontstaan van deze vallei die door water werd geschapen. Ik heb onder mij vele wezen die vele taken uitvoeren. Er zijn de kleine waterwezens en er zijn de wezens van de stille oevers. [op dit moment beseffen we dat de oevers inderdaad stil zijn in vergelijking met de bruisende rivier] Ook de bomen zijn belangrijk en ook zijn er wezens van de lucht. Elke categorie heeft grote en kleine en piepkleine wezens.” read more