Tag Archives: natuurwezens

Een kwestie van beslissen: “Ik doe er wat mee!”

Verslag van de “Terugkomdag Telepathie & Intuïtieve Ontwikkeling”

Voor deze terugkomdag verzamelden we eind augustus met ongeveer 15 mensen bij Dorothea in Izegem, waar in het voorjaar al een cursus doorgegaan was. Om de namiddag te starten mocht iedereen een eenvoudig papieren kaartje trekken dat ik meegebracht had, met daarop telkens een zinnetje ter inspiratie. Meteen bij het trekken schoten enkele mensen in de lach omdat het voor hen persoonlijk zo toepasselijk was, maar hoe en waarom liet ik nog even in het midden.

Ik stelde voor om een rondje te doen om met elkaar te delen: wanneer heb jij de cursus gevolgd, waarom, en hoe is het je achteraf vergaan? De aanwezige ‘beginnelingen’ van het voorjaar hadden nog niet veel avonturen te vertellen, ze waren vooral nog onzeker en wisten niet goed waar ze de telepathie nu precies allemaal voor konden gebruiken. Dan waren er ook enkele mensen die de cursus lang geleden gevolgd hadden, er goede resultaten van gehaald hadden maar toen waren ze de telepathie wat uit het oog verloren en wilden met deze namiddag graag het stof weer wegblazen. Sommigen zeiden dat het leven te druk was en er geen tijd was voor telepathie. En ten slotte waren er ook enkele dappere doorgewinterden, mensen die de telepathie quasi dagelijks waren gaan gebruiken en er nu helemaal vol van zijn. Zij hadden het meest ervaring en hadden dan ook het meest te vertellen, over gesprekken met ongeboren (klein)kinderen, met huisdieren, over problemen en innerlijke antwoorden, over geholpen vrienden en vriendinnen, over mentale weerstand die overwonnen moest worden en steeds een blij gevoel achteraf. read more

Moestuinkriebels (2) en gesprek met een plantenwezen

Ik heb een aantal drukke en mooie maanden achter de rug, er ligt een spannende tijd voor de boeg met veel werk in het vizier, en tussendoor kan ik telkens als het warm is een uurtje of twee heerlijk ontspannen/ontsnappen naar de moestuin en de zaailingen. Het is prachtig om de moestuin met het mooie weer eindelijk goed te zien aanpakken en groeien. Als je’t mij vraagt, is het moes een echte meerwaarde voor de charme van onze tuin.

Het oogsten begon vorige maand met ajuinpijpjes, sla, radijzen, spinazie en kruiden uit de kruiden-potten-tuin (voornamelijk voor thee). Deze week zijn daar ook snijbiet, pak choy, andijvie en kleine aardappeltjes bijgekomen (de arme aardappelplanten zijn van armoede in de zandgrond verlept nog voor ze konden beginnen bloeien!). Binnenkort komt de rest op gang, ik zie het al helemaal zitten… Mmmmm!
Als je op de foto’s hieronder rondmuist, kan je zien wat er allemaal in mijn moestuintje te vinden is. read more

Loch Ness

Op het einde van ons weekendje, net voor we zouden terugrijden naar het stedelijke zuiden van Schotland om weer naar huis te vertrekken, kwamen we nog langs Loch Ness. Overal waren er winkeltjes met toeristische hebbedingetjes met waterdraken erop en slogans als “we love Nessie” en zo. ‘Nessie’, dat is hoe het Monster van Loch Ness genoemd wordt. De relatief recente legende van ‘het Monster’ ontstond in 1933 maar gaat terug tot de 7e eeuw, met een verhaal over een heilige die een groot kwaadaardig beest in de rivier Ness verjaagt door het slaan van een kruisteken. Nessie heeft vandaag de dag veel fans. Wie wil kan op het meer zelfs een boottochtje maken in de hoop een glimp op te vangen van het schuwe wezen. De Schotten zelf vinden het een leuke legende en verlangen niet zozeer een sluitend bewijs voor het bestaan van Nessie… read more

Gesprek met een elfje

Glen Affric is een prachtig natuurpark, volgens velen zelfs het mooiste van Schotland. De naam “Affric” betekent niet “Afrikaans” maar is Gaelic voor “heel gevlekt/gespikkeld”. Het domein is goed uitgerust met gevarieerde paden van verschillende lengte. Geregeld wandel je langs een bord met interessante natuurweetjes. Een groot deel van het park bestaat uit bos, een restant van het oerbos dat oorspronkelijk bijna heel Schotland bedekte. De bomen zijn de inheemse ‘Schotse den’ (Caledonian Pine), een heel specifieke soort naaldboom met vaak kronkelige takken en een dikke bast die roodachtig is rond de jonge takken. De bomen kunnen heel groot en oud worden en zijn ronduit majestueus. Het bos is nu maar 1% meer van wat het vroeger was in Schotland, maar de organisatie ‘Trees for Life’ probeert het waar mogelijk in zijn natuurlijke staat te herstellen en te onderhouden. read more

Het moswezen

Terwijl we op de helling met de boom aan het spreken waren, was mijn zus verwonderd over de kleurigheid en verscheidenheid van de begroeiing onder ons. Allerlei plantjes, vooral vele soorten mos, groeiden door elkaar en maakten de grond “mooi en speciaal en zacht”. Toen het gesprek met de boom voorbij was, vroeg ze dus of we konden spreken met het wezen dat verantwoordelijk is voor al het mos. En dat kon:

– “Ik ben het moswezen. Ik leef in het mos, door het mos. Ik ben het mos, zonder dat ik mos ben.
Ik ben een wezen dat zorgt voor diversiteit en gevuldheid. Ik hou er niet van dat plekken leeg blijven. Ik probeer zoveel mogelijk alle plekken te vullen met één of andere soort mos of plant of allebei.
Ik zie alles in functie van mijn mos. Sommige stenen probeer ik te veroveren, jaar na jaar na jaar.
Ik leef op het ritme van het mos. Ik heb veel tijd en ik heb nog meer geduld. Ik heb ook veel vreugde en ik heb veel levenskracht.” read more

De wezens van de stille oever

Nadat het Grote Waterwezen met ons gesproken had en gezegd had dat we ‘de oeverwezens’ konden aanspreken, deden we dat dus (met dank aan Sarah voor de inventieve vragen).

Willen de oeverwezens wat zeggen?

– “Omdat het waterwezen zei dat wij zouden spreken, zullen wij spreken. Wij zijn de wezens van de stille oever en daar zijn we geboren, op de oever. Op een dag kwamen we er en op een dag gaan we weer. Ik spreek hier over individuen, niet over wij als volk. Wij als volk zijn hier al ongeveer zeer lang en dat zal ook ongeveer zo blijven.
We zullen nu het woord laten aan één van ons, die zijn huis heeft dichtbij waar jullie nu zitten, namelijk recht achter jullie onder de kleine bomen.” read more

Wezens uit Schotland aan het woord

Eind april ging ik met mijn oudste zus Sarah een weekendje naar Schotland, in combinatie met haar werk. We hadden allebei zin in veel natuur en geen toeristen, dus we reden zo ver naar het noorden als mogelijk was voor een tweedaagse. Na drie of vier uur rijden kwamen we bij “Glen Cannich”, een dal dat lang geleden uitgesleten was door een gletsjer en nu natuurreservaat geworden is. Er kronkelt 1 supersmal asfalt-weggetje door het dal, net naast de rivier die rustig midden de heuvels stroomt. Na 20 minuten de weg gevolgd te hebben, stappen we uit en bewonderen we het klaterende water. Het geheel ziet er beslist sprookjesachtig uit. Ik neem mijn geplastificeerd toetsenbordje, mijn zus neemt pen en notitieschrift en samen zoeken we een droge plek om te zitten. read more