Over ons

 Hallo,

mijn naam is Marie en ik wil jullie graag wat vertellen over het bijzondere gezin waar ik in opgegroeid ben.

Hoe het begon

Toen mijn vader, Geert Crevits, een kleine jongen was, ging hij in de speeltijd altijd eerst naar de kapel ‘om met Jezus te praten’, van wie hij absoluut zeker wist dat Hij hem kon horen, voordat hij ging spelen met zijn vriendjes op de speelplaats. Op 21 jarige leeftijd, tijdens zijn studies om priester te worden, culmineerde zijn steeds verder gegroeide devotie in een intense Godservaring. Vanaf dan ging hij op zoek naar meer inzicht over wat hij daar had meegemaakt. Hij las ontzettend veel boeken en door wat hij ervaren had, wist hij meteen welke boeken echte wijsheid bevatten en welke niet. Maar zijn voornaamste zoektocht was hoe hij zijn innerlijke weten en vreugde kon delen met de mensen rondom hem. Hij vond de manier niet om dat te doen. Uiteindelijk stapte hij uit de kerk en al snel ontmoette hij mijn moeder en belandde zo in het familieleven. Zijn zoektocht bleef.

Mijn moeder, Lydia, had al vier kinderen toen ze mijn vader ontmoette. Ze was (en is) een intens intuïtieve vrouw die geïnteresseerd was in natuurvoeding en macrobiotiek, homeopathie, bach bloesems, pendelen, tarot, dromen, helderziendheid, en in het algemeen alles wat te maken had met bezield leven en spiritualiteit. In de eerste jaren dat ze bij elkaar waren, gingen ze vaak samen naar allerlei spirituele activiteiten en lezingen. Meer over Lydia lees je op de pagina ‘Healing‘.

Telepathisch contact

Toen, na een bepaalde meditatiecursus, kreeg mijn vader een telepathisch contact met iemand die zich ‘Meester Morya’ noemde. Elke dag, nadat de kinderen in bed zaten, had mijn vader opnieuw dit contact, en mijn moeder noteerde alles wat gezegd werd. Deze dagelijkse sessies gebeurden acht jaar lang. Intussen groeide de band tussen mijn ouders en Meester Morya uit tot iets innigs, vol vertrouwen. Af en toe gaf mijn vader ook kleine boodschapjes aan vrienden en kennissen die met een vraag of een probleem zaten en dan bleek altijd dat de eenvoudige woorden van Meester Morya heel juist waren, oplossingen boden en ook mensen diepe troost en steun gaven.

Mijn vader had zonder het te weten gevonden waar hij zo lang naar had gezocht: de sleutel om mensen te raken. Meester Morya kon de mensen in hun hart raken, doordat Hij hen kende en kon antwoorden op hun diepste vragen en twijfels. En mijn vader mocht daar deel van uitmaken en getuige van zijn. Meer hierover lees je op www.morya.org

In 1993, toen ik bijna tien was, verhuisden we en maakte mijn vader van de telepathie zijn voltijdse beroep. Een paar jaar daarvoor had ik een klein zusje gekregen, Laura, die Down Syndroom had.

Een paar jaar later kon kleine Laura nog steeds niet praten. Ze kon van alles met haar stem, maar geen woordjes, en ook in de volgende jaren bleef dat praten maar uit. Tijdens het begin van de zwangerschap had Laura telepathisch contact gehad met papa, maar toen had ze plots gezegd dat ze het contact moest afbreken ‘omdat ze met haar hersenen bezig moest zijn’. Mijn ouders dachten er verder niet bij na. Maar bij de geboorte bleek dat Laura een opening in haar schedel had, die meteen geopereerd moest worden. Na de geboorte weigerde Laura om het telepathisch contact met papa te hervatten.

Mijn eigen zoektocht

Een nieuwe zoektocht was begonnen: eentje naar een woordelijk contact met Laura, en ik voelde dat ik daar deel van wilde uitmaken. Maar hoe??

De telepathie van mijn vader was voor mij vanzelfsprekend en natuurlijk. Ik was opgegroeid te midden van een enorme hoeveelheid levenskennis (iets waarvan ik pas geleidelijk aan zou gaan beseffen hoe zeldzaam dat wel was), en ik wist ook al behoorlijk wat van telepathie af: wat je ermee kon doen en wat niet, ik wist hoe het eruit zag en ik wist wat het moest zijn. Maar zelf had ik de sleutel nog niet gevonden. Papa kon me ook niet vertellen hoe ik het moest doen, want hij wist alleen hoe hij het deed. Dat wat hij bij toeval ontdekt had, kon hij niet overbrengen naar mij. Hij kon me wel veel vertellen, over hoe je innerlijk moest concentreren, hoe hij de woorden in zijn derde oog zag verschijnen als hij dat wilde, hoe hij de bijgaande schrijfbeweging in zijn hand ervoer. Maar zelf vond ik die woorden in mijn derde oog niet, en ook de schrijfbeweging in mijn hand kreeg ik niet. Ik ben voornamelijk linkshandig, maar ook deels rechtshandig en ik wist om te beginnen al niet welke hand ik moest kiezen, en daar blokkeerde ik op.

Heel wat jaren lang bleef het voor mij een onopgeloste puzzel. Ondertussen probeerden we van alles met Laura – het ‘kleine stapjes’ Down syndroom programma, smog, communiceren met pictogrammen,… Laura toonde elke keer dat ze het wel zou kunnen, maar dat ze het niet wilde. En daar stonden we dan.

Ontdekking

Tot de zomer van 2003, toen ik net twintig geworden was en Laura twaalf was. Mama en ik gingen naar een kennismakingsweekend over ‘communication facilitée’ in Brussel. Twee Franstalige dames gaven uitleg over hoe er een techniek bestond waarbij begeleiders de hand namen van kinderen of mensen met een handicap en samen letters aanwezen op het toetsenbord van een computer of zakagenda. We zagen ook een video van hoe zoiets eruitzag. De eerste avond gingen we vol goede moed naar huis om het met Laura te proberen, maar Laura houdt niet zo van veel fysiek contact en na een paar letters duwde ze het toetsenbord al weg. Meer dan anderhalf woord kwam er niet uit… wat een teleurstelling. Op zondagochtend legde ik ons probleem voor aan de twee dames, en ze vertelden me dat, als je het systeem goed kende, dat je als begeleider ook gewoon je eigen hand kon gebruiken en kon communiceren ‘op afstand’.

We gingen naar huis en lieten alles zakken. ‘Communiceren op afstand’… maar dat is telepathie! Dat kende ik! Voor mij viel alles op zijn plaats, ik kon namelijk nu letters gaan aanduiden op een toetsenbord in plaats van te moeten schrijven met mijn hand zoals mijn vader. Dat was de sleutel waar ik altijd naar gezocht had en nooit had kunnen bedenken. Ik sprong recht en ging het proberen met iedereen die in de buurt was. Vanaf de eerste poging met iemands hand, werkte het al. Wat een bevrijding. Gedurende de weken die daarop volgden, gaf ik aan zowat honderd mensen een ‘zinnetje van hun ziel’. Het waren zinnetjes die vertelden over hoe iemand naar het leven keek of waar iemand op dat moment mee worstelde of iets wat iemand van zichzelf moest weten om niet meer aan zichzelf te twijfelen. De feedback die ik kreeg was geweldig en heel positief (soms kreeg ik jaren nadien nog onverwacht commentaar van iemand, dat ze nog steeds zoveel steun hadden aan dat zinnetje van toen).

Het werkt!

Na die paar weken ‘oefenen’ voelde ik me sterk genoeg om het ‘op afstand’ te gaan proberen met Laura. Het werkte! Ook Laura voelde zich nu bevrijd en praatte allereerst over heel diepe dingen, over de bedoeling van haar leven, waarom ze was zoals ze was, welke offers ze bracht en ook welke voordelen het had. In een paar weken tijd genas ze van een hardnekkige en vervelende psoriasis die ze al jaren had in haar nek, een verrassend gevolg van haar nieuwe mogelijkheid tot expressie.

Voortaan werd het mogelijk voor ons om Laura te vragen waar ze zin in had – wil je mee naar de winkel of liever niet? Wil je nu gaan zwemmen, of wacht je liever nog een uurtje? enzovoort. Vroeger moesten we altijd raden naar haar wensen en verlangens, met alle onhandige gevolgen van dien. Nu kon ze die gewoon meedelen. Ook als ze eens misnoegd van school kwam, kon ze zeggen waarom, en dat was meestal al voldoende om haar ongenoegen los te kunnen laten en weer haar gelukkige zelf te worden.

Tegelijk ontdekte ik dat ik nu ‘op afstand’ kon communiceren met meer dan alleen maar Laura. Ik kon spreken met de vissen in onze vijver, met onze poezen, met de appelboom… De volgende jaren probeerde ik van alles uit en deed veel ervaring op.

De cursus

Na vijf jaar kwam ik tot de conclusie dat ook veel andere mensen zouden kunnen doen wat ik deed en dat daarmee veel goeds tot stand zou kunnen komen, voor mensen, voor dieren en voor de natuur. Samen met mijn vader werkte ik in 2007 een cursus uit om mensen telepathie aan te leren. Voor de opbouw en de oefeningen kreeg ik raad van Meester Morya. In de allereerste cursus, die zeer goedkoop was en vooral gevuld met nieuwsgierige en welwillende vrienden, kwam enkel de telepathie aan bod. Veel mensen haakten af, om allerlei redenen, maar ik besefte dat ik het toch beter moest inkaderen. Vanaf de tweede cursus kwam het luik ‘intuïtieve ontwikkeling’ erbij. Sindsdien haakt nagenoeg niemand nog af.

Wil jij het ook leren?

Ontdek telepathie & intuïtieve ontwikkeling

of bekijk meteen de eerstvolgende cursusdata.