Moedige beginneling

Een aantal weken geleden kreeg ik een mailtje van Carolien, een meisje van 15. Ze schreef dat ze graag telepathisch zou kunnen praten met dieren, maar dat ze niet in de mogelijkheid was om een cursus of zo te volgen. Ze had een boek geleend in de bibliotheek over communiceren met dieren, maar zelfs de eerste stap lukte niet – kijken naar een dier en dan rustig worden in jezelf en een verbinding voelen met het dier. Ze vroeg of ik haar kon helpen.

Ik raadde Carolien aan om te beginnen met het aanvoelen van bomen, omdat dat veel makkelijker is dan dieren. Intuïtief communiceren met dieren is eigenlijk echt niet zo eenvoudig, zeker niet als je nog nooit zoiets gedaan hebt. De meeste bomen daarentegen vinden het echt leuk om mensen vooruit te helpen door ze kracht of rust of energie te geven of door onze zorgen over te nemen. Ze zijn heel toegankelijk, en wat ook zo interessant is: elke boom is uniek en voelt ook anders aan.

Als de bomen goed lukten, kon ze een paar dingen uitproberen met kamerplanten, zoals hen eenvoudige vraagjes stellen: “Ben je hier gelukkig?”- “Kan ik iets voor je doen?” enz. Het antwoord zou gewoon plots in haar gedachten opkomen en ze zou elk antwoord waarschijnlijk ofwel onzinnig ofwel veel te gewoon vinden. Dat is het moment dat ze zou moeten geloven in zichzelf en de antwoorden bijhouden in plaats van weg te wuiven als ‘fantasie’. Al gauw zou ze vooruit komen en allerlei ervaring opdoen door te experimenteren.

Carolien was heel blij met het antwoord, maar ze mailde dat ze zo gauw geen bomen in haar buurt had waar ze dichtbij kon zijn zonder gezien of raar bekeken te worden. Daarna hoorde ik een hele tijd niets meer van haar, tot enkele dagen geleden. Toen schreef ze me het volgende verhaal, dat ik graag met jullie wil delen:

Hoi,

Vandaag ben ik bij 2 bomen geweest.
Ik zal even uitleggen hoe het ging.

Ik kwam thuis van school. Toen werd ik ergens boos van, en ging maar naar de biblotheek om het boek ‘dieren verstaan’ te verlengen. Nadat ik de bieb uit was, ging ik naar een boom toe.
Ik leunde er tegen aan. Ik kreeg gelijk ‘hoi’ in me gedachte. Ik kan het niet echt uitleggen, het was geen beeld, o en ik hoorde ook geen hoi, maar het kwam gewoon in me op. Dus ik dacht gelijk dat de boom dat tegen me zei. Dus ik probeerde hoi terug te zeggen. Die boom leek mij erg vrolijk.

Toen ging ik naar de boom die een paar meter verder stond. Ik leunde er weer tegen aan. De zijkant waarmee ik tegen de boom leunde, werd een beetje warm. Terwijl er nu sneeuw ligt en koud is. Ik kreeg niks in mijn gedachte. maar deze boom voelde minder blij dan de vorige. Eerder een beetje chagerijnig, misschien had deze boom geen zin om met mij te praten 🙂

Toen liep ik weer terug naar huis. Ik was niet meer boos. Juist blij dat ik het gedaan had. En dat ik gelijk voelde dat de bomen anders waren.

Ik ben er nog lang niet, en moet nog heel veel leren maar dit is een begin 🙂
Groetjes Carolien