Een kwestie van beslissen: “Ik doe er wat mee!”

Verslag van de “Terugkomdag Telepathie & Intuïtieve Ontwikkeling”

Voor deze terugkomdag verzamelden we eind augustus met ongeveer 15 mensen bij Dorothea in Izegem, waar in het voorjaar al een cursus doorgegaan was. Om de namiddag te starten mocht iedereen een eenvoudig papieren kaartje trekken dat ik meegebracht had, met daarop telkens een zinnetje ter inspiratie. Meteen bij het trekken schoten enkele mensen in de lach omdat het voor hen persoonlijk zo toepasselijk was, maar hoe en waarom liet ik nog even in het midden.

Ik stelde voor om een rondje te doen om met elkaar te delen: wanneer heb jij de cursus gevolgd, waarom, en hoe is het je achteraf vergaan? De aanwezige ‘beginnelingen’ van het voorjaar hadden nog niet veel avonturen te vertellen, ze waren vooral nog onzeker en wisten niet goed waar ze de telepathie nu precies allemaal voor konden gebruiken. Dan waren er ook enkele mensen die de cursus lang geleden gevolgd hadden, er goede resultaten van gehaald hadden maar toen waren ze de telepathie wat uit het oog verloren en wilden met deze namiddag graag het stof weer wegblazen. Sommigen zeiden dat het leven te druk was en er geen tijd was voor telepathie. En ten slotte waren er ook enkele dappere doorgewinterden, mensen die de telepathie quasi dagelijks waren gaan gebruiken en er nu helemaal vol van zijn. Zij hadden het meest ervaring en hadden dan ook het meest te vertellen, over gesprekken met ongeboren (klein)kinderen, met huisdieren, over problemen en innerlijke antwoorden, over geholpen vrienden en vriendinnen, over mentale weerstand die overwonnen moest worden en steeds een blij gevoel achteraf. read more

Gesprek met de grote eik in het bos

Laatst hoorde ik over de oudste boom van het bos bij ons in de buurt. Het is een eik en hij staat nederig verscholen tussen de andere bomen, maar wel bijzonder net in het midden van een piepklein eilandje. Het ‘eiland’ is omgeven door een ondiepe beek die in de zomer gewoonlijk droog staat zodat je makkelijk kan oversteken zonder modderige of natte voeten. Een goede vriendin wees me de weg en samen gingen we voor een telepathisch interview met de grote eik.


Wie ziet de twee kleine kabouters op deze foto?
(mijn neefje en nichtje zijn meegekomen toen ik naar de eik terugkeerde om foto’s te maken) read more

Moestuinkriebels (2) en gesprek met een plantenwezen

Ik heb een aantal drukke en mooie maanden achter de rug, er ligt een spannende tijd voor de boeg met veel werk in het vizier, en tussendoor kan ik telkens als het warm is een uurtje of twee heerlijk ontspannen/ontsnappen naar de moestuin en de zaailingen. Het is prachtig om de moestuin met het mooie weer eindelijk goed te zien aanpakken en groeien. Als je’t mij vraagt, is het moes een echte meerwaarde voor de charme van onze tuin.

Het oogsten begon vorige maand met ajuinpijpjes, sla, radijzen, spinazie en kruiden uit de kruiden-potten-tuin (voornamelijk voor thee). Deze week zijn daar ook snijbiet, pak choy, andijvie en kleine aardappeltjes bijgekomen (de arme aardappelplanten zijn van armoede in de zandgrond verlept nog voor ze konden beginnen bloeien!). Binnenkort komt de rest op gang, ik zie het al helemaal zitten… Mmmmm!
Als je op de foto’s hieronder rondmuist, kan je zien wat er allemaal in mijn moestuintje te vinden is. read more

Moedige beginneling

Een aantal weken geleden kreeg ik een mailtje van Carolien, een meisje van 15. Ze schreef dat ze graag telepathisch zou kunnen praten met dieren, maar dat ze niet in de mogelijkheid was om een cursus of zo te volgen. Ze had een boek geleend in de bibliotheek over communiceren met dieren, maar zelfs de eerste stap lukte niet – kijken naar een dier en dan rustig worden in jezelf en een verbinding voelen met het dier. Ze vroeg of ik haar kon helpen.

Ik raadde Carolien aan om te beginnen met het aanvoelen van bomen, omdat dat veel makkelijker is dan dieren. Intuïtief communiceren met dieren is eigenlijk echt niet zo eenvoudig, zeker niet als je nog nooit zoiets gedaan hebt. De meeste bomen daarentegen vinden het echt leuk om mensen vooruit te helpen door ze kracht of rust of energie te geven of door onze zorgen over te nemen. Ze zijn heel toegankelijk, en wat ook zo interessant is: elke boom is uniek en voelt ook anders aan. read more

Moestuinkriebels

Op een bepaald moment deze week had ik mijn buik vol van alle computerproblemen, ze bleven maar komen, en telkens werden ze moeilijker en lastiger, totdat het me te veel werd. Het was vier uur, het was nog licht en dus ging ik de tuin in tot groot jolijt van de katten die met dit gure weer anders met geen stokken buiten te krijgen zijn. Niets beters dan werken in de tuin met spelende katten rond je om te ontstressen! De moestuin stond er behoorlijk belabberd bij en had dringend een beurt nodig als voorbereiding op de komende lente. Met een goede jas en dikke werkhandschoenen voelde ik na enkele minuten de kou al niet meer. read more

Loch Ness

Op het einde van ons weekendje, net voor we zouden terugrijden naar het stedelijke zuiden van Schotland om weer naar huis te vertrekken, kwamen we nog langs Loch Ness. Overal waren er winkeltjes met toeristische hebbedingetjes met waterdraken erop en slogans als “we love Nessie” en zo. ‘Nessie’, dat is hoe het Monster van Loch Ness genoemd wordt. De relatief recente legende van ‘het Monster’ ontstond in 1933 maar gaat terug tot de 7e eeuw, met een verhaal over een heilige die een groot kwaadaardig beest in de rivier Ness verjaagt door het slaan van een kruisteken. Nessie heeft vandaag de dag veel fans. Wie wil kan op het meer zelfs een boottochtje maken in de hoop een glimp op te vangen van het schuwe wezen. De Schotten zelf vinden het een leuke legende en verlangen niet zozeer een sluitend bewijs voor het bestaan van Nessie… read more

Gesprek met een elfje

Glen Affric is een prachtig natuurpark, volgens velen zelfs het mooiste van Schotland. De naam “Affric” betekent niet “Afrikaans” maar is Gaelic voor “heel gevlekt/gespikkeld”. Het domein is goed uitgerust met gevarieerde paden van verschillende lengte. Geregeld wandel je langs een bord met interessante natuurweetjes. Een groot deel van het park bestaat uit bos, een restant van het oerbos dat oorspronkelijk bijna heel Schotland bedekte. De bomen zijn de inheemse ‘Schotse den’ (Caledonian Pine), een heel specifieke soort naaldboom met vaak kronkelige takken en een dikke bast die roodachtig is rond de jonge takken. De bomen kunnen heel groot en oud worden en zijn ronduit majestueus. Het bos is nu maar 1% meer van wat het vroeger was in Schotland, maar de organisatie ‘Trees for Life’ probeert het waar mogelijk in zijn natuurlijke staat te herstellen en te onderhouden. read more

Het moswezen

Terwijl we op de helling met de boom aan het spreken waren, was mijn zus verwonderd over de kleurigheid en verscheidenheid van de begroeiing onder ons. Allerlei plantjes, vooral vele soorten mos, groeiden door elkaar en maakten de grond “mooi en speciaal en zacht”. Toen het gesprek met de boom voorbij was, vroeg ze dus of we konden spreken met het wezen dat verantwoordelijk is voor al het mos. En dat kon:

– “Ik ben het moswezen. Ik leef in het mos, door het mos. Ik ben het mos, zonder dat ik mos ben.
Ik ben een wezen dat zorgt voor diversiteit en gevuldheid. Ik hou er niet van dat plekken leeg blijven. Ik probeer zoveel mogelijk alle plekken te vullen met één of andere soort mos of plant of allebei.
Ik zie alles in functie van mijn mos. Sommige stenen probeer ik te veroveren, jaar na jaar na jaar.
Ik leef op het ritme van het mos. Ik heb veel tijd en ik heb nog meer geduld. Ik heb ook veel vreugde en ik heb veel levenskracht.” read more

De boom bij de stuwdam

Na het gesprek met het Waterwezen en het Oeverwezen vervolgden Sarah en ik ons pad langs de enige weg die in het dal van Glen Cannich loopt. Na 15 kilometer kronkelen stopte de weg abrupt aan een grote dam. We stapten uit om naar het uitzicht te kijken en ondanks de koude en de felle wind kropen we de dichtstbijzijnde heuvel op. Daar vonden we een mooie, majestueuze boom waar we graag mee wilden spreken. De basis van de boom was verstopt achter de helling, waardoor hij eigenlijk nog groter was dan hij eerst leek. read more

De wezens van de stille oever

Nadat het Grote Waterwezen met ons gesproken had en gezegd had dat we ‘de oeverwezens’ konden aanspreken, deden we dat dus (met dank aan Sarah voor de inventieve vragen).

Willen de oeverwezens wat zeggen?

– “Omdat het waterwezen zei dat wij zouden spreken, zullen wij spreken. Wij zijn de wezens van de stille oever en daar zijn we geboren, op de oever. Op een dag kwamen we er en op een dag gaan we weer. Ik spreek hier over individuen, niet over wij als volk. Wij als volk zijn hier al ongeveer zeer lang en dat zal ook ongeveer zo blijven.
We zullen nu het woord laten aan één van ons, die zijn huis heeft dichtbij waar jullie nu zitten, namelijk recht achter jullie onder de kleine bomen.” read more