Author Archives: Marie

Gesprek met Sint-Janskruid

Sinds we in Hertsberge zijn komen wonen zo’n zeven jaar geleden, heb ik Sint-Janskruid in mijn moestuin staan. In het begin was het één braaf, klein plantje, maar met de jaren is gebleken dat het kruid zich bijzonder thuis voelt in onze tuin, en elk jaar duiken meer en meer zaailingen op in alle hoeken en kanten van mijn moestuin.

Da’s super handig, want normaal moesten we vroeger gaan ‘jagen’ op Sint-Janskruid in het wild wanneer we er olie mee wilden maken, maar nu hoef ik daarvoor alleen nog maar de tuin in te gaan. Maar dit jaar zijn er zoveel planten dat ik er bijna niet meer naast kan kijken, daarom dacht ik dat het misschien tijd werd om eens met het wezen van het Sint-Janskruid te praten. read more

Nieuwetijdskind en het dilemma van vrije opvoeding

Onlangs had ik een telepathisch gesprek met Emma, een nieuwetijdskind van vier. Haar moeder, die ik ken via een vriendin, had me opgebeld en daarna de situatie nog eens kort uitgelegd per mail:

“Emma is een vrolijk, hoogsensitief persoontje met een zeer sterke wil. Zolang zij de controle over de situatie kan houden, is ze fantastisch in de omgang, maar o wee, probeer haar niet iets te laten doen wat zij niet wil of wat jij bepaalt. Dan is het hek van de dam. Vooral in situaties waarbij ze zelf gefrustreerd raakt, waarschijnlijk doordat ze met haar ontwikkelde geest te maken heeft met een kleuterlichaam cq. omgeving.

Wij hebben haar tot nu opgevoed vanuit vrijheid en overleg met haar, omdat we haar zelfvertrouwen willen behouden. Authoritair gedrag, straffen en/of belonen, proberen we ten alle tijden te vermijden.

We merken echter dat het voor Emma en onszelf soms heel moeilijk wordt om grenzen te bewaken (en ze dus regelmatig ontpopt in een klein monstertje).

Mijn vraag aan Emma’s ziel is hoe we haar het beste kunnen begeleiden in dit leven zodat ze zich kan ontwikkelen tot een persoon waarmee je aangenaam kunt samenleven, zonder dat ze haar kracht en zelfvertrouwen daarmee verliest.” read more

Telepathie met dieren, hoe doe je dat?

In de blog op deze website kan je een aantal prachtige, verrassende en heel interessante telepathische gesprekken met dieren en natuurwezens lezen (kies in de lijst  ‘onderwerpen’). Geregeld vragen mensen mij “Hoe kan ik ook telepathisch contact maken? Met mijn huisdier bijvoorbeeld, of mijn boom?”

Contact met bomen is het makkelijkst

Met bomen is het makkelijkst om een duidelijk contact te maken/voelen. Dat komt doordat bomen in een andere relatie staan tot de mens – ze willen de mens helpen en hebben ons echt iets te bieden. Zoek een boom die je bevalt, een boom die voor jou opvalt tussen de andere. Ga erbij zitten of staan. Ga naar je hart en laat de boom ‘binnenkomen’ in je hart. Stel je liefdevol open. Je kan gewoon proberen voelen hoe de boom is, of je kan vragen ‘hoe voel je je?/wie ben je?’ en dan wacht je, geconcentreerd in liefdevolle aandacht voor de boom.

Je zal voelen dat elke boom volledig uniek is en verschillend van alle andere. Dezelfde oefening kan je doen met planten in de tuin of in je huis. Je zal al snel eenvoudige antwoorden kunnen aanvoelen zoals ‘ja, ik ben hier gelukkig’ of ‘ik heb dorst’ of ‘ik sta liever dichter bij het raam’ of ‘ik ben sterk en vredig’ enz. Dat is ook al telepathie!

Praten met dieren

Over het praten met huisdieren vroeg ik in 2004 deze vragen:

Is er een algemene ‘deva’ van dieren, en heeft die iets te zeggen voor de lezers van deze website? (februari 2004)

“Mens en dier moeten meer en meer terug in contact komen.
De mens zou meer moeten luisteren naar de dieren.
Ik zie een mooie aanmoediging in wat jij te vertellen hebt.
Moedig zijn zij die proberen om een telepathisch contact proberen maken met hun dier of met dieren in hun buurt.
Dat kan mits enige oefening; het is niet zo moeilijk, want de dieren merken het onmiddellijk als iemand dat probeert, en ze zullen zeker meewerken.” read more

Een kwestie van beslissen: “Ik doe er wat mee!”

Verslag van de “Terugkomdag Telepathie & Intuïtieve Ontwikkeling”

Voor deze terugkomdag verzamelden we eind augustus met ongeveer 15 mensen bij Dorothea in Izegem, waar in het voorjaar al een cursus doorgegaan was. Om de namiddag te starten mocht iedereen een eenvoudig papieren kaartje trekken dat ik meegebracht had, met daarop telkens een zinnetje ter inspiratie. Meteen bij het trekken schoten enkele mensen in de lach omdat het voor hen persoonlijk zo toepasselijk was, maar hoe en waarom liet ik nog even in het midden.

Ik stelde voor om een rondje te doen om met elkaar te delen: wanneer heb jij de cursus gevolgd, waarom, en hoe is het je achteraf vergaan? De aanwezige ‘beginnelingen’ van het voorjaar hadden nog niet veel avonturen te vertellen, ze waren vooral nog onzeker en wisten niet goed waar ze de telepathie nu precies allemaal voor konden gebruiken. Dan waren er ook enkele mensen die de cursus lang geleden gevolgd hadden, er goede resultaten van gehaald hadden maar toen waren ze de telepathie wat uit het oog verloren en wilden met deze namiddag graag het stof weer wegblazen. Sommigen zeiden dat het leven te druk was en er geen tijd was voor telepathie. En ten slotte waren er ook enkele dappere doorgewinterden, mensen die de telepathie quasi dagelijks waren gaan gebruiken en er nu helemaal vol van zijn. Zij hadden het meest ervaring en hadden dan ook het meest te vertellen, over gesprekken met ongeboren (klein)kinderen, met huisdieren, over problemen en innerlijke antwoorden, over geholpen vrienden en vriendinnen, over mentale weerstand die overwonnen moest worden en steeds een blij gevoel achteraf.

Ook ik deelde enkele ervaringen die ik had sinds het begin van mijn telepathie in 2003 – over hoe het vijf jaar duurde voordat ik de telepathie niet meer zo eng vond om te doen (dat was geruststellend nieuws voor de onzekere beginnelingen?!), hoe ik steeds minder “toetsenbord” nodig had en hoe ik de telepathie voor steeds meer zaken begon te gebruiken, hoe de vele telepathie mijn intuïtie versterkt had en ik vaak gewoon weet wat ik moet doen op veel momenten, hoe je leven in een stroom van vertrouwen komt door dat alles, en meer van dat.

Na de pauze haalde ik een groot karton uit om op te schrijven, en ik vroeg aan iedereen om op te sommen waar ze de telepathie tot nu toe al ooit voor gebruikt hadden. Er kwamen een aantal goede antwoorden, en ik schreef ze allemaal op:

  • Communicatie met dieren (huisdieren, of dieren in je omgeving)
  • Communicatie met planten en bomen
  • Communicatie met kinderen (ongeboren kinderen, peuters, kleuters), hen inspraak geven in hun leven en in de beslissingen die met hen te maken hebben
  • Praktische keuzes maken (vb: welke vakman zal ik inhuren?)
  • Spreken met mensen in coma of met dementie
  • Spreken met je partner (met toestemming natuurlijk!)
  • Helpen van vrienden, kennissen, familie of cliënten
  • Raad vragen aan je Innerlijke Meester, God
  • Gesprek met een Maria-beeld
  • Raad vragen aan de ziel voor je werk of stage
  • De kleine kinderen een nieuwjaarsbrief laten schrijven aan oma/opa
  • Spreken met mineralen
  • read more

    Een boodschap voor het leven

    Goed nieuws verspreidt zich snel, en zo kwam het dat vrienden van mijn vrienden mij vorige week ook vroegen om contact op te nemen met de ongeboren baby in haar dikke buik. Het is niet van mijn gewoonte om op dit soort vragen in te gaan omdat ik de techniek liever aanleer aan mensen zodat ze het zelf kunnen doen (zie cursus). Op lange termijn is dat veel leuker; als je baby pruttelt, als je peuter slechtgezind is, als je kleuter ongerust rondloopt kan je hen gewoon vragen wat er scheelt. De oplossing is vaak zo eenvoudig, als je het maar weet!

    Maar dit keer had ik toch zin om de baby aan het woord te laten, dus mama, papa en ik gingen op de bank zitten en ik vroeg: “Kindje, wat wil je vertellen?”

    – “Aan mijn papa wil ik zeggen dat hij lief is voor mama en ook voor mij
    En hij spreekt zo leuk
    Ik hoor graag zijn stem dicht bij mij
    En heel graag voel ik ook zijn handen”

    Papa en mama gniffelden, want elke avond gaat papa tegen mama’s buik aanliggen om te praten met de kleine! De baby ging verder:

    – “Mama is mooi ik vind mama fantastisch ik lijk het meest op haar qua karakter maar dat wil ik liefst niet horen
    Als ik spreek dan zit er een soort zalvende muziek in mijn stem die onbewust is en die ik geleidelijk zal leren apprecieren in mijn leven
    Maar leer mij dat ik niet hoef te roepen om gehoord te worden dat is voor mij een diepe les die ik best al vroeg leer
    Zeg mij dat je mij graag ziet zo vaak als je wil
    Maak dat ik strenge regels krijg waar toch van afgeweken kan worden
    Leef gelukkig en lach veel
    In mijn leven zit veel licht en ik ben heel slim
    Zeg me niet alles zelfs niet als ik alles vraag ik wil te snel alles weten en dat is niet goed voor mij
    Leer mij dat ik niet alles altijd hoef te weten en dat ik mijn eigen leven heb en veel moet spelen

    Als ik iets fout doe, leg het mij uit zonder je stem te verheffen en kijk in mijn ogen daar ben ik heel gevoelig voor
    Hou van mij zoals ik van jullie hou” read more

    Een ongeboren baby spreekt

    Een koppel goede vrienden van mij verwachten hun eerste kindje. Toen ik onlangs bij hen op bezoek was, vroegen ze mij schuchter of ik misschien telepathisch de baby aan het woord zou kunnen laten. We haalden de computer erbij en met de hand van de mama begonnen we met de algemene vraag: “Klein kindje, wil je iets zeggen?” De baby greep deze kans om wensen, voorkeuren en goede raad over te brengen.

    – “Ik wil met mijn mama dansen een beetje op mooie muziek, nu en straks en ook nadat ik geboren ben.
    En met papa wil ik babbelen en lachen later.
    En als papa dingen vertelt die niet waar zijn dan zal dat mij soms in de war brengen omdat ik geneigd ben alles te geloven wat hij zegt, dus het zou best zijn dat hij alleen maar dingen zegt die waar zijn omdat ik anders veel te vroeg kritisch moet leren denken en dat is lastig, ook voor jullie maar ook voor mij.
    Als mama zegt dat ze mij graag ziet en dat ze blij is met mij en straks dat ik zo mooi ben, dan word ik daar blij en rustig van.” read more

    Gesprek met de grote eik in het bos

    Laatst hoorde ik over de oudste boom van het bos bij ons in de buurt. Het is een eik en hij staat nederig verscholen tussen de andere bomen, maar wel bijzonder net in het midden van een piepklein eilandje. Het ‘eiland’ is omgeven door een ondiepe beek die in de zomer gewoonlijk droog staat zodat je makkelijk kan oversteken zonder modderige of natte voeten. Een goede vriendin wees me de weg en samen gingen we voor een telepathisch interview met de grote eik.


    Wie ziet de twee kleine kabouters op deze foto?
    (mijn neefje en nichtje zijn meegekomen toen ik naar de eik terugkeerde om foto’s te maken)

    Mooie eik, heb je er bewust voor gekozen om hier op dit eiland te komen staan?

    Ik heb altijd hier gestaan

    Heb je een bepaalde taak hier? Wat doe je hier?

    Ik ben hoeder van het bos. Ik zorg voor een stuk bos en ben verantwoordelijk voor haar welvaren. Om die reden sta ik waar ik sta als je wil maar ik ben niet geboren voor deze taak; ze komt mij toe door mijn leeftijd.

    Elke boom is in staat verantwoordelijkheid te nemen eenmaal hij of zij op leeftijd komt. Dat komt doordat wij informatie ontvangen van de zon; hoe meer levensjaren wij achter de rug hebben hoe rijker wij zijn van zonnekennis en die kunnen wij dan omzetten in verantwoordelijkheid. Het is een energie die we opnemen als we jong zijn en uitstralen naarmate we ouder worden.

    De zon is een onderschatte kracht; zij doet veel meer dan wij denken en we zouden haar veel meer moeten benutten. Met ‘wij’ bedoel ik dan mensen want wij bomen doen dat reeds. Jullie dus eigenlijk maar ik spreek niet graag zo afstandelijk. Jij en ik wij en jullie zo veel verschil is er niet behalve dat er toch wel veel verschillen zijn. Ik weet wat me te doen staat en mijn leven is veel rechtlijniger en eenvoudiger dan dat van een mens.

    Mensen maken alles graag ingewikkeld en dat is hun goed recht dat heeft ook bepaalde voordelen maar veel mensen zijn ongebreideld ingewikkeld en vergeten zo zichzelf en dat is in feite echt niet positief voor hen. Eenvoud is tot op zekere hoogte toch wel onmisbaar voor een leven van hele mens. Ik bedoel als je buiten jezelf leeft omdat je niet echt meer weet wie je bent omdat je jezelf voorbijloopt en omdat je je leven leeft in functie van de wereld dan ben je maar ten dele mens en dat is niet mooi om te zien.

    Een mens die zichzelf is omdat hij of zij kiest voor de dingen die hij of zij echt wil dat is mooi om te zien heel mooi, verfrissend voor het oog van een boom en echt ook een toegevoegde waarde voor de aarde. Als ze voorbijlopen dan ben ik geneigd ze nog meer geluk te willen geven voor zover dat in mijn mogelijkheden ligt gewoon omdat dat zo mooi is.

    Als ze voorbijlopen is het ook makkelijk voor mij om ze geluk te geven, veel makkelijker dan mensen die zichzelf niet kennen, die zijn veel geslotener hoewel ze eigenlijk te open zijn. Ik bedoel dat die mensen te veel naar anderen en de wereld van de dingen gericht zijn en in die zin zijn ze te open naar buiten toe, maar langsbinnen zijn ze gesloten. Wat niet wil zeggen dat mensen die vanbinnen open zijn, vanbuiten gesloten zouden zijn, helemaal niet.

    Ik heb grote energieën ter beschikking omdat die bij mijn verantwoordelijkheid horen en een deel van die energie mag ik aan mensen besteden als ik dat wil. Dus als mensen bij mij komen of in mijn bos wandelen en ze zijn open vanbinnen, dan zal ik ze wat van die energie geven. Wat dat doet, is dat die energie stroomt. read more

    Hoe brand ik een kaarsje? Over bidden

    Ik loop al een tijdje rond met vragen rond bidden en gebed. Gisterenavond besloot ik een antwoord te gaan zoeken. Ik vertrok naar de dichtstbijzijnde kapel (een mini maar plaatselijk populair Maria-grotje in de Zeeweg in Brugge), gewapend met kaarsen en een laptop.

    De kleine grot

    Zoals gewoonlijk begon ik het gesprek met de vraag naar iemand om met mij te spreken.

    Met wie kan ik spreken?

    – “Met Mij”

    Ik was verrast dat de ‘Mij’ met hoofdletter kwam, dit gebeurt gewoonlijk nooit. Blijkbaar was het iemand van de bovenste plank die me te woord wou staan. Ik vroeg dus beleefd verder:
    Wie bent U?

    – “Ik ben Moeder Maria”

    Ik was blij verrast, want ik had het misschien wel gehoopt, maar toch niet echt verwacht dat ik rechtstreeks met de Goddelijke Moeder zou mogen spreken. Ik begon nederig mijn interview.

    Ik kom bij U in deze kapel om te bidden, maar ik weet niet hoe dat moet. Ik heb kaarsjes mee, maar ik heb nooit geleerd wat de juiste manier is om een kaarsje te branden. Kan U het mij vertellen alsjeblieft?

    – “Iedereen mag in Mijn kapellen en kerken en heilige plekken komen, Ik zal ze altijd helpen. Om te bidden open je je hart door aan Mij te denken en Mijn hulp te vragen voor je probleem.”

    Maria ging daarna onmiddellijk verder met Haar antwoord op mijn vraag over de juiste manier om een kaarsje te branden.

    – “Om een kaarsje te branden is er wel één manier die beter is dan de andere, namelijk dat je eerst de kaars vastneemt zonder dat ze brandt, dan steek je het probleem of je vraag erin tijdens een gebed of een korte meditatie en dan steek je de kaars aan, liefst door ze bij een andere brandende kaars te houden terwijl je je inbeeld dat je het goddelijke licht met je probleem verbindt.

    Daarna zet je de kaars bij het beeld en zeg je innerlijk “ik geef mijn probleem aan U mijn Moeder en ik vertrouw dat U mij zal helpen met Uw genade en Uw oneindige liefde” en daarna laat je je probleem los, alsof het al opgelost was.

    Het voornaamste bestanddeel van een gebed is vertrouwen.
    Ten eerste het vertrouwen dat God je hoort en ziet
    Ten tweede dat God je zal helpen
    En ten derde dat God altijd weet wat best voor je is.” read more

    Blinde liefde

    De werkelijkheid van de dingen zit vanbinnen. Toen ik nog naar school moest, voelde ik het leven aan als één groot toneel waarin ik een rol moest spelen, en dat beviel me niet. De ware ‘ik’ kon ik niet tonen, niet uitdrukken, en ik wist ook totaal niet wat ik eraan kon doen om het beter te maken. Deze wereld is één groot toneel en de meeste mensen spelen een rol waarin ze niet zichzelf zijn. Wat je rondom je ziet, is dus niet altijd wat het is. Want zoals ik al zei, de werkelijkheid zit vanbinnen.

    Denk maar bijvoorbeeld aan die mooie jonge mensen die zelfmoord plegen, en dan zegt de familie “ze was zo flink en zo sterk, we zijn geschokt, we hebben dit nooit zien aankomen.” Aan de buitenkant kunnen mensen zich helemaal anders voordoen dan hoe ze vanbinnen zijn. Daarom zijn familieopstellingen zo fantastisch; daar zie je de binnenkant van de mensen. De innerlijke wanhoop van iemand die eraan denkt om zelfmoord te plegen toont zich heel duidelijk in een opstelling. Het lijkt alsof de mensen die aan een opstelling deelnemen ‘toneel spelen’, maar in feite is dit ‘toneel’ veel echter dan de buitenwereld.

    Voor zij die niets van familieopstellingen kennen: Mensen zitten in een kring rondom een lege ronde ruimte. Sommige mensen worden gekozen als ‘representant’ om ‘mee te spelen’. Je wordt uitgenodigd om in de rol van een of ander persoon of familielid te komen, gewoonlijk iemand waar je nog nooit van hebt gehoord, die je nog nooit hebt ontmoet en die je waarschijnlijk ook nooit zal ontmoeten. Je krijgt ook een plek in de ruimte, en daarna sta je even stil, je wacht. Binnen enkele seconden krijg je gewaarwordingen, gevoelens, gedachten, over ‘jezelf’ (de persoon die je representeert) en ten opzichte van de andere personen die in de ruimte opgesteld staan. Deze dingen uiten zich voor een groot deel meteen zichtbaar in je lichaam via kleine bewegingen van de vingers, benen, ogen, armen, ademhaling enz. Soms word je ook gevraagd om met woorden uit te drukken wat er door je heen gaat.

    Mijn moeder is ondertussen al ongeveer 10 jaar met familieopstellingen bezig; ze begeleidt ze, ik was vaak als representant aanwezig in haar groepen (gisteren bijvoorbeeld nog, in Maasmechelen, en vorige week in Loppem). Ook begeleiden we samen regelmatig individuele opstellingen met popjes (mama doet de opstelling, ik laat met telepathie de popjes-representanten aan het woord).

    Heel erg vaak zie ik in de opstellingen dat kinderen staan te kijken naar hun ouders. Kinderen, dat kan iedereen zijn, want iederéén is gemaakt/geboren uit twee ouders, zonder uitzondering. En daar kom ik waar ik wilde komen: het thema van blinde liefde.

    Een verhaaltje als model-voorbeeld: Je wordt als baby geboren en in het beste geval heb je een liefhebbende moeder en een liefhebbende vader. Je kijkt naar hen, ze geven je melk, knuffels, kili-kili conversaties, pampers, papjes, dan komt pipi-potje, de eerste stapjes, ze leren je kleertjes aandoen, jezelf wassen, zelfstandig eten, enzovoort. Je kijkt naar hen vol liefde, want van hen ‘ga je het leven leren’. Je wordt groter, je merkt af en toe een ruzie op, een zucht van je vader, een traan van je moeder, en je kijkt nog steeds naar hen, maar de blik in je ogen verandert. ‘Is mijn moeder wel gelukkig? Gaat het wel goed met mijn vader? Blijven ze wel samen?’ Al gauw kijk je nog scherper, je probeert de plooien glad te strijken, je begint je ouders te behoeden, te bemoederen en meteen ontwikkel je ook heel wat kritiek op je ouders: je moeder neemt geen initiatief, ze klaagt altijd,… , je vader is er nooit voor jou/voor jullie, hij neemt niet genoeg verantwoordelijkheid, enz. en vooral: ze zien jou niet. En dan; je wordt nog groter, je hebt je eerste lief, je gaat studeren, je hebt een ander lief, je zoekt een job, je trouwt, je krijgt kinderen,… en waar kijk je naar? Nog steeds naar je ouders, je bent uiterlijk wel bezig met je leven maar innerlijk wacht je nog steeds tot ze jou eindelijk eens echt gaan ‘zien’. Je kinderen worden groot, en wat gebeurt er? Zij gaan net hetzelfde doen als jij.

    Dit geval is dan nog een van de beste, want vaak zijn er heel wat problemen bij ouders en voorouders die alles nog ingewikkelder en moeilijker maken, en dus kijken de kinderen nog harder en willen ze nog meer de dingen helpen oplossen. Onbewust.

    Het resultaat is een lange reeks van generaties kinderen die naar hun ouders kijken en hun eigen kinderen niet zien.

    Ieder kind heeft de neiging om naar mama en papa te kijken en dat te blijven doen hoewel ze al volwassen geworden zijn. Je kijkt naar hen uit liefde, maar het is een blinde liefde, een onvolwassen liefde. Als je als kind je ouders in het vizier houdt en zo opgroeit, begin je naar je ouders te kijken met je verstand; het gevolg is gegarandeerd kritiek, je kijkt neer op hen, want je voelt je eigenlijk groter, beter en slimmer dan hen.

    Ik voel die neiging zelf ook in mezelf, maar dat is dan de schoonheid van het menselijk ras: we kunnen ons dingen bewust worden en leren kiezen om mooier en gelukkiger en harmonieuzer te gaan leven. Je kan jezelf heropvoeden en herscheppen, je kan leren om een kind te zijn van je ouders, zodat je daarna jezelf kan leren zijn en het leven kan laten stromen.

    De eerste stap naar kind zijn van je ouders is dankbaarheid. Wees dankbaar voor het leven dat je via hen gekregen hebt. Zonder hen, was jij er niet! Je kan dit mooi doen in een meditatie of visualisatie: je stelt je voor dat je ouders voor je staan. Zelfs al heb je ze niet gekend, ze zijn er geweest, en ergens bestaan ze nog. Achter hen staan hun ouders, daarachter hun grootouders, daarna de overgrootouders en daarachter alle voorouders, steeds verder, steeds meer. Het is een enorme massa mensen! Achter al die mensen staat een grote warme zon die de bron van alle leven voorstelt. Dat leven stroomt van die zon door al die mensen heen naar jouw ouders en door jouw ouders naar jou. Neem je tijd. Voel die warmte en voel hoe de dankbaarheid in je hart opwelt. Zeg tegen je ouders “Ik dank jullie voor het leven dat ik van jullie gekregen heb” Probeer je te laten vollopen met dat leven en die warmte. Als je dit kan, ben je kleiner dan je ouders en meteen ook kleiner dan het Leven. Alleen wie kleiner is, kan ontvangen! Als je een kriebeling begint te voelen en zin krijgt om te gaan bewegen, zeg je nog een keer: “Ik dank jullie voor het leven dat ik van jullie gekregen heb…” en je voegt eraan toe: “… en voor de rest zorg ik zelf”, en je draait je om. Je ouders en voorouders staan nu achter je, en voor je ligt de stralende toekomst, met eindeloze en prachtige mogelijkheden. Als je kinderen hebt, dan staan zij daar ook. Wellicht is dit nu de eerste keer dat je hen echt ‘ziet’. Het leven dat je zonet in je opgenomen hebt, kan je nu laten doorstromen naar hen. Zij hebben voor het eerst een echte moeder of vader en wellicht kunnen zij nu ook nieuwsgierig worden naar hun eigen stralende toekomst.

    Okay, de meditatie is gedaan, je bent dankbaar geweest, je hebt alles gedaan zoals het moest, en je opent je ogen, je bent weer in de gewone wereld en je komt in contact met je ouders ‘in het echt’, zij het lichamelijk, zij het telefonisch, zij het in gedachten of herinneringen. Dan ben je klaar voor stap 2: geen kritiek meer! Je hebt in de lange jaren van je leven heel wat patronen ontwikkeld van kritisch kijken naar je ouders, en die moet je afleren en afbouwen, en dat kan alleen bewust. Prent jezelf goed en steeds opnieuw in dat je ouders groot en volwassen zijn, dat zij er waren al lang voordat jij er was en dat ze het toen ook gered hebben, en dat jij niet de verantwoordelijkheid hebt om hen gelukkig te maken. Maar, daardoor heb je ook niet langer het recht om te zeggen wat zij moeten doen. Geen kritiek dus, nul, niets, nada. Laat ze zijn wie ze zijn. Kijk naar je eigen leven en wees dankbaar en voldaan met wat je gekregen hebt, hoe weinig of hoe veel het ook was en probeer je eigen ding te doen en zelf gelukkig te worden. Als je het kind kan zijn van je ouders, ontdek je een enorme vrijheid die je altijd al gehad hebt, maar die je nooit genomen hebt. Vrijheid en levenskracht! Veel succes…

     

    Moestuinkriebels (2) en gesprek met een plantenwezen

    Ik heb een aantal drukke en mooie maanden achter de rug, er ligt een spannende tijd voor de boeg met veel werk in het vizier, en tussendoor kan ik telkens als het warm is een uurtje of twee heerlijk ontspannen/ontsnappen naar de moestuin en de zaailingen. Het is prachtig om de moestuin met het mooie weer eindelijk goed te zien aanpakken en groeien. Als je’t mij vraagt, is het moes een echte meerwaarde voor de charme van onze tuin.

    Het oogsten begon vorige maand met ajuinpijpjes, sla, radijzen, spinazie en kruiden uit de kruiden-potten-tuin (voornamelijk voor thee). Deze week zijn daar ook snijbiet, pak choy, andijvie en kleine aardappeltjes bijgekomen (de arme aardappelplanten zijn van armoede in de zandgrond verlept nog voor ze konden beginnen bloeien!). Binnenkort komt de rest op gang, ik zie het al helemaal zitten… Mmmmm!
    Als je op de foto’s hieronder rondmuist, kan je zien wat er allemaal in mijn moestuintje te vinden is.

    Boontjes, spinazie, venkel, echinacea

    Sla, andijvie, warmoes, wortels

    De kruidenhoek met potten – munt, peterselie, melisse, basilicum, tomaten, pijpajuinen, tijm, rozemarijn

    Jonge pompoenplanten

    Nog jongere mini-meloenplanten (die het later heel goed zullen doen trouwens, heerlijk!)

    Aardappelen

    Voor de gelegenheid van deze blog heb ik me vandaag met de laptop bij mijn geliefde moestuin neergezet om een gesprek aan te gaan met wezens die betrokken zijn bij het reilen en zeilen van groenten en planten.

    Dag Moestuin, tot wie kan ik mij het beste richten voor een interessant gesprek?

    – Ik wil je wel te woord staan.

    Wie ben je?

    – Ik ben een wezen dat ervoor zorgt dat planten groeien zoals het hoort.

    Ben je een groot wezen met veel verantwoordelijkheid of is je werk eerder kleinschalig en plaatselijk?

    – Ik ben behoorlijk groot en tegelijk ook kleinschalig omdat mijn verantwoordelijkheid ligt bij kleine planten waar ook de groenten onder vallen, maar mijn domein reikt over een heel stuk van West-Vlaanderen.

    Is er hier in West-Vlaanderen dan een ander wezen dat voor de moestuintjes zorgt dan in Oost-Vlaanderen?

    – Ja zeker.

    Werk je samen met andere wezens?

    – Ja natuurlijk; alle natuurwezens werken altijd voor alles samen; dat is een van de eigenschappen van de natuur, dat alles met alles samenhangt. Water, aarde, lucht, warmte, opbouw groei en afbraak, insecten planten en nog veel meer, het heeft allemaal met elkaar te maken. Omdat onze verantwoordelijkheden dat noodzaken werken wij dus met vele wezens samen. read more